سود عشق (از سروده های خودم می باشد)

سود عشق

 

ز ســــودای تو طـــرفی برنبستم جـــــز پریشانی

نبــــــردم ســـودی از عشق تو جز آه و پشیمانی

تــــو را دامن بدست دیگـــران افتــــــاد و واویلا

مــــرا بیچارگی حاصـــل شد و ســـوز و پریشانی

نیــــــارم ســـر در آوردن ز حکمتهـــــای پنهانت

که گــه درد است درمـــانت گهـــی بر درد درمانی

خـــــدا را ای دل آواره بس کــن نالــه کمتــــر کن

چقـــــدر آخــــر فغان و سوز و حیرانی و حرمانی

پریرویــــا که رفتی و به ســـــر خاکستـــرم کردی

سفــــر خوش ، تا قیامت در خیــالم زنده می مانی

بـــــه داغت عــادت دیرینــه دارم ای امیـــــد جان

مبــــادا از دلــــم این یادگـــــاری بــــاز بستـــانی

وفایت را بنـــــــازم کز کـــــرم همــواره می سازد

رخــــم را زرد و چشم خستــــه ام را بحـر طوفانی

مراقب بود چشمــم تا سحــــــر در خلــــوت دیشب

مبـــــادا تــــرک دل گویــــد خیالت بـــاز پنـــهانی

دریغم چنـــد ورزی نازنینـــا یک نظـــر کـــــــردن

تو ای جان را عسس، گاهی نظر کن سوی زندانـی

تو خواهی بگذر و خواهی بمان بی پرده می گویــم

عنایت کن که " مهر " خسته را جان گشت قربانی

شبی یاد دارم که چشمم نخفت(سعدی)

من استاده ام تا بسوزم تمام

شبی یـــــــاد دارم که چشمــــــــم نخفت          شنیـــدم که پروانـــــه با شمــــع گفت
که من عاشقـــم گــــر بســـوزم رواست          تو را گریـــه و سوز بــاری چراست؟
بگــفت ای هـــــوادار مسکیـــن مـــــن          برفت انگبیـــــن یـــار شیــــرین من
چـــو شیــرینـی از من بــــدر مـــی‌رود          چـــــو فرهـــــادم آتش به سر می‌رود
همــی گفت و هر لحظــه سیـــــلاب درد          فـــــرو می‌دویـــــدش به رخسار زرد
که ای مدعی عشـــق کار تــــو نیــست           که نه صبـــــر داری نه یارای ایست
تــو بگریـــزی از پیش یک شعــله خام           من استـــــــاده‌ام تـــا بســــوزم تمام
تــــو را آتش عشق اگر پـــــر بسوخت           مــــرا بین که از پای تا سر بسوخت
همــــه شب در این گفت و گو بود شمع           به دیـــــدار او وقت اصحـــاب، جمع
نـــرفته ز شب همچنـــــان بهـــــــره‌ای          که ناگــــــه بکشتش پــــری چهره‌ای
همـــی گفت و مـی‌رفت دودش به ســـر           همیــــن بود پایــان عشق، ای پســر
ره این است اگــــر خـــواهی آموختـــن           به کشتن فـــــرج یــابی از سوختــن
مکن گـــریه بر گـــور مقتــــول دوست           قـــل الحــمدلله کـــه مقبـــــول اوست
اگـــر عاشقـــــی ســر مشوی از مرض          چو سعدی فرو شوی دست از غرض
فـــــدائی نـــــدارد ز مقصـــــود چنــگ          وگـــر بر ســـرش تیر بـارند و سنگ
بــــه دریـــــا مـــــرو گفتمت زینـــــهار          وگـــــر می‌روی تن به طـــوفان سپار

پاورقی: تصویر خط نستعلیق ازسایت www.rahimionline.com انتخاب شده است

غزلی زیبا از حافظ

چشم یاری

مــا ز یـــاران چـشــم یـــاری داشـتـیـم

خـود غـلــط بــود آنـچـه می پـنـداشـتـیـم

تــا درخــت دوسـتـی کــی بــر دهــــــد

حـالـیــا رفـــتــیــم و تـخـمـی کاشتـیـم

گـفــت ‌و گـو آیـیـن درویـشــــــی نـبــود

ور نـه بـا تـو مــاجــــــــــــراها داشتـیـم

شیـوه‌ی چـشـمـت فریـب جنگ داشت

مـا غـلـط کـــردیم و صـلــح انـگاشتـیــم

گـلـبـُن حـُسنــت نـه خـود شد دلـفـروز

مــا دم هـمـّــــت بـر او بـگـمـــاشـتـیـم

نـکـتــــه‌ها رفـت و شکـایـت کس نـکـرد

جانـب حـُرمـت فـــــــــرو نـگــذاشـتـیــم

گفت : خـود دادی به مـا دل حـافـظـا !

مـا مـحـصـّـل بـر کـسی نـگـمـاشـتـیــم

غزلی از وحشی بافقی

یاد مشتاقان

آنکــه هرگــز یاد مشتاقــان به مکتوبــی نکرد

گر چه گستاخیست می گوییم پر خویی نکرد

با وجــــود کاروان مصــــر کـــــز هـم نگسلـــد

یـــــوسفـی دارم که هرگـــز یاد یعقوبی نکرد

کشت مــا را هجر و یاری بر در سلطـان وصل

جامــه خــــون بسته ی ما بر سر چوبی نکرد

دورم از مطلب همــان با آنکه هرگز هیچ کس

اینقـــدر ها جهـــد در تحصیـل مطلــوبی نکرد

با بلایـــی چـــون بلای هجـر عمـری کرد صبر

آنچــه وحشی کرد هرگـــز هیـچ ایوبـی نکرد

****************

نمیگذارم برود(شهریار)

نمی گذارم برود

مگــــر بــــرای مصلحت نگــه ندارم برود

                                      و گــرنــه نالـــه می کنــم نمیگذارم برود

اگــر هـــوای رفتنش ز سر بـــدر نمی رود

                                      فرصتی اینقدر که من جــان بسپارم برود

همیشه اشک حسرتم بدرقه ساز راه اوست

                                      نشـــد که پیش پای او اشـک نبارم برود

به قـــهر رفتنش ببین که پـا به پـا همی کند

                                      مگر ز لج به روی خود هیـچ نیارم برود

آن گل تازه را که دل به هم فشرد و می رود

                                      بــاری اگـــر نپــژمـــرد ببـر فشارم برود

یـــار روان و شهریار از عقبش بسر دوان

                                      غصــه مخور دل حزین نمی گـذارم برود

چه روزهای سختی است این آغازین روزهای فصل خزان     فصل برگ ریزان  و    فصل گرفتن دلها در افق زرد و قرمز رنگ برگهای درختان پاییزی

و سخت تر اینکه این روزهای زیبا ولی غم آلود را به یاد کسی  سپری کنی که روزگار درازی با نغمه های شاعرانه اش سپری کردی و ......... کسی که همیشه دلش پاییزی بود زیبا بود  ولی غمگین.... پر از احساس بود و آهنگین و همیشه مصداق این شعر شهریار که :

از زندگانیــــم گله دارد جوانیم            شرمنده جوانی از این زندگانیم

وای چقدر تنها شدم  چقدر دلم هوس یک غزل ناب کرده است  نمی تونم باور کنم خداحافظی دردناکش را..........

خجل شــدم ز جـــوانی که زنــدگانی نیست

به زندگانـــی من فرصت جوانــــــی نیست

من از دو روزه هستی به جــان شـدم بیزار

 خــــدای شکـر که این عمر جاودانی نیست

   همـــه بــــه گریــه ابـر سیــه گشـودم چشم   

 در ایــن افق که فروغی ز شادمـانی نیست

نمی دانم بالاخره چه خواهد شد آن مدتی که از سایه محبت و احترام و فضل و ادبیات او برخوردار بودم شاید از بهترین خاطرات زندگیم باشد و به قول شهریار:

خوشا سروی که من در سایه اش از بخت برخوردم

خوشــــا نخلـــی که از شاخ نباتش نیشکــر خوردم

شـــرابی خــــوردم از جـــام لب لعــــل سیه چشمی

که عمـــری از سر مستی به دیوار و به در خوردم

وآر اینکه اگر مصلحت نبود هرگز نمی گذاشتم برود همان که شهریار در غزل اول گفته اما چه می شود کرد شاید تقدیر این بود

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجــــا هست خــــدایا به سلامت دارش

مهر درخشان (از سروده های خودم می باشد)

مهر درخشان

خوش بدان کلبه که در خود چو تو مهمان دارد

بــه ضیـــاء تو چــــراغی بــه شبستـــان دارد

رشگ بــر بخت کسی می بــرم از تنگــی دل

کـــه به تن جان و بــه بــر هالـــــه جانان دارد

هـــر متاعــی که شـــود کهنه گریزد طعمش

دوست چــون کهنه شود طعـم دو چندان دارد

یــــار دارد هــــوس خنـــــده لبان در دل خـود

نـــه دگــــربــــاره هـــــوای من گریــــان دارد

دل من ســاده و با این همه خوش بینــی ها

چشـــم امیـــــد ز ســــر دستـــه رنـدان دارد

خنـــده بی وصـــل چو جاری به لب یـار شود

فکــــر عشــــــاق بلادیــــده پـــریشــان دارد

عاشقان را نبـــــود خاطر مجموع که  عشـق

پـــا به هر دل بنهــــد بی سر و سامـان دارد

نتـــوان رخنـــــه به  آن قلب سیاهش کـردن

که ز کیــن و غضـب و قهـــــر نگهبــــان دارد

روزگـــــاری پی همتای تو می گشتـم خلـق

همــــــه گفتند که در آینـــــه همسـان دارد

آنکـــــه راز دل خـــود با کس و ناکس گویــد

کـــی شود راز مـــــرا  از  همه پنهـــان دارد

راه خـــود گم نکنــــد قافلـــه شعـــر که او

روشنیــهـــای ره از "مهـــر"درخشـــان دارد

 

در رثای شیر خدا علی (ع)

تسلیت باد شهادت شهید راه عدالت

معلم شهید دکتر علی شریعتی می فرماید:

علی کسی است که نه تنها با اندیشه و سخنش ،

 بلکه با تمام وجود و زندگی اش به همه  ی دردها و نیازها

و همه ی احتیاج های چند گونه بشری در همه دوره ها پاسخ می دهد .

در جایی دیگر می فرماید:

ما یك ملت «دوستدار علی (ع) » ‌هستیم، اما نه «شیعه علی (ع) »‌! چراكه شیعه علی (ع) همچنان كه گفتم علی (ع) ‌وار بودن، علی (ع) ‌وار اندیشیدن، علی (ع) ‌وار احساس كردن در برابر جامعه، ‌علی (ع) وار مسؤولیت احساس كردن و انجام دادن و در برابر خدا و خلق، ‌علی (ع) ‌وار زیستن، علی (ع) ‌وار پرستیدن و علی (ع) ‌وار خدمت كردن است

*****************************************************************************

اشعار ذیل در رابطه با مولای متقیان برگرفته از سایت www.eteghadat.com می باشد

دارم دِلَکی که بنده ی کوی علی است

روی دل او همیشه بر سوی علی است

هر چند هزار رو سیاهی دارد

می نازد از اینکه منقبت گوی علی است

***

من شیفته ی علی شدم شیدا نیز

پنهان همه جا گفته ام و پیدا نیز

این پایه مرا بس است و بالاترازین

امروز طلب نمی کنم فردا نیز

*** 
تا حبّ علی و آل او یافته ایم

کام دل خویش مو به مو یافته ایم

وز دوستی علی و اولاد علی است

در هر دو جهان گر آبرو یافته ایم

***

از دین نبی شکفته جان و دل من

با مهر علی سرشته آب و گل من

گر مهر علی به جان نمی ورزیدم

در دست چه بود از جهان حاصل من

***
سر دفتر عالم معانی است علی

وابسته ی اسرار نهانی است علی

نه اهل زمین که آسمانی است علی

فی الجمله بهشت جاودانی است علی

***

شایسته ترین مرد خدا بود علی

در شأن نزول هل اتی بود علی

هرگز به علی خدا نمی باید گفت

لیک آینه ی خدا نما بود علی

***

بنیان کـَن ِ منکر و مناهی است علی

رونق ده دین و دین پناهی است علی

در دامنش آویز که در هر دو جهان

سرچشمه ی رحمت الهی است علی

***

آن گفت به قرب حق مباهی است علی

وین گفت که سایه ی الهی است علی

از «نظمی» ناتمام پرسیدم گفت

چون رحمت حق نامتناهی است علی

و این هم غزلی زیبا از بهادر یگانه

 

از بــاده گـــرم نگهــت جــــام گـرفتم

یعنــی که ز چشمـان تو الهام گرفتیم

آشفتگیــم بــــرد بدانجــــای که آخـر

در زلف پـــریشـان تـــو آرام گـــرفتم

بازیچـــه شدن در کف بازیگـر هستی

درسی است که از گــردش ایام گرفتم

راهـــم چو ندادنـــد به دنبــال حقیقت

دستی زدم و دامــن اوهــــام گرفتــــم

بر چهـــره غم بود اگر دیـــده گشودم

از خون جگــر بود اگر جـــام گرفتــم

با یاد تو بر ماه نظـر دوختم از شوق

یعنـــی ز رخت بوسه به پـیغام گرفتم

با مرگ هماغوش شدم در ره وصلت

صـد شکر که از دلبر خود کام گرفتم

 

 

در انجمن عشق (از سروده های خودم می باشد)

در انجمن عشق

ای آنکـــــــه ربــــودی ز کفـــم دل به نگـاهی

باز آی که غیــــراز تو مــــرا نیست پنــــاهی

فــــریـــــاد که بی روی تو در انجمــــن عشق

من مانــــدم و غمهــــای تو و شـــــام سیاهی

این قــــدر مرنجـــــان دل مــا را که تــو دانی

جـــز عشق تو بر گــردن دل نیست گنـــــاهی

ای آنکـــه ســر زلف تو در دست رقیب است

یــــادی هم از این سوختــــه کن گاه به گاهی

گفتـــی که چـــه داری که به پایــم بفشــــانی

گــــویم که مـــرا نیست مگـــــر نـــاله و آهی

آن هم چـــو بیایی نتـــوان یـــــافت در این دل

من مانــــم و شــرم از تو و این روی سیاهی

گوینـــــد که چشـــــم همــه در سیم و زر افتد

بی سیـــم و زرم کــاش نمی کــــردی الهــــی

دوشینــــه دو چشمم به هــوای تو به  در بود

جــانســوز بود شعلـــــه این چشــــم به راهی

ماهــــی است که از بــــر تو بـــرفتی و ندارم

در کلبــــــه ظلمتکـــــــــده ام مهــری و ماهی

احــــــوال گـــدایـــان در خــــــویش بپــــرسی

ای کاش به یک لحظـــه بدان شکر که شاهی

بی "مهر" تو ای جان چه توان کرد که این عمر

خــــود منتظـــــر مــــرگ شدن هست و تبــــاهی 

غزلی زیبا از شیخ اجل حضرت سعدی علیه الرحمه

 

 بر کــه تـــوان نهـــــاد دل تا زتـــو واستانمش؟

دست بـــه جان نمی رسد تا به تـو برفشانمش

بر کــه تـــوان نهـــــاد دل تا زتـــو واستانمش؟

قــــوت شـــــرح عشق تو نیست زبان خامه را

گـــــرد در امیـــــــد تو چنـــــد به سر دوانمش؟

ایمنی از خــــروش  من گــر به جهان در اوفتد

فـــــارغی از فغـــــان من گـر به فلک رسانمش

آه دریــــــغ و آب چشـــم ار چـــه موافـــق منند

آتش عشــــق آنـچنــان نیســت کـه وا فشانمش

هــــر که بپـــرسد ای فلان حال دلت چگونه شد

خون شد و دم به دم همی از مزه می چکانمش

عمـــر مـن است زلـف تـو بـو کـه دراز بینمش

جــان من است لعـل تو بو که بـه لب رسانمش

لـذت وقتـهــای خــوش قـــدر نــداشت پیش من

گـــر پس از این دمــی چنـان یــابم قدر دانمش

نیـــست زمــام کـــام دل در کــف اختیـــــار من

گـــر نه اجـــل فــرا رسد زین همه وا رهانمش

عشق تو گفتــه بــود هان سعدی و آرزوی من

بس نکنــــد ز عاشقــی تا زجهـــان جهـــانمش

به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانیم

 غزلی دلنشین از هاتف اصفهانی

تقدیم به آن دوست مهربانی که نشان داد حاضر است در راه دوستی از جانش مایه بگذارد

بـــه حریــ--م خلــوت خـــود شبی چه شـود نهفتـه بخوانیم

بـــه کنــــار من بنشینــی و بــه کنـــ-ار خــــ-ود بنشانیـــم

مـن اگـــر چه پیـــرم و ناتــوان تو مــرا ز درگه خود مران

کــه گذشتــه در غمـت ای جـــوان همــه روزگــار جوانیــم

منــم ای بــرید و دو چشـــم تر ز فــــراق آن مـه نوسفـــر

بـــه مـــراد خـــود بـــرسی اگــر بـه مـراد خـود برسانیــم

چـــو بــــرآرم از ستــمش فغان گله سر کنم من خسته جان

بــــرد از شکــایت خـــــود زبــان بــه تفقـــدات زبــانیـــم

بـــه هـــزار خنجـــرم ار عیــان زنـد از دلـم رود آن زمـان

که نــــوازد آن مـــه مهـــربان بـــه یکی نگـــــاه نهانیـــم

ز سموم سرکش این چمن همه سوخت چون بر و برگ من

چـــــه طمــــع بــه ابـر بهـــاری و چه زیان ز باد خزانیـم

شــــده‌ام چــــو هاتف بینــوا بــه بــــلای هجـــر تو مبتـلا

نــرسد بــــلا به تـــو دلـــربا گــــر ازین بــــلا برهانیــــم

نماز عشق(از سروده های خودم می باشد)

 نماز عشق

 سر به کوه و سربه دشت و سر به صحرا می گذارم

                            سر به هر جایی که یارم خواست آنجا  می گــذارم

امر فرمودست تا من راه  صحــــــراها بگیـــــرم

                             تابع امر امیـــــــرم سر به صحـــــرا می گــذارم

واژه امیـــــــدواری در کــــلام من نگنجــــــــد

                              زندگی را نام دیگــــر مرگ کبــــری  می گذارم

ای که در تنهایـــــــــی من دست کوتاهم نگیری

                              مــی رسد روزی تو را من زار و تنهــــا می گذارم

قامتت بنما و آنگــــه خود تماشا کن که من چون

                                جان خود را زیــــــر پایت بی سر و پا می گذارم

هان که محـــــــرابم نمودی تا نماز عشق خـوانم

                                 من نماز عشق را بر روی زیبــــــــــا می گــذارم

در پی عشق تو باشم تا به تن جانـــــــــم بمانــد

                                  یا به کامـــی می رسم یا سر به سودا  می گــذارم

من نیـــــم عاشق بدین دار فنا واضــــــح بگویم

                                   دار دنیـــــا را برای اهل دنیــــــا می گـــــذارم

هر زمـــــان آید خیالت گـــو بفرمـــا در دل ما

                                    من در این کلبــــه را بر آشنا وا  مــــــی گذارم

دلت قرص

آسمان را مرخص میکنم,

دیگر به هوا هم نیازی ندارم ,

تو خودت را مثل آسمان , مثل هوا , مثل نور

پهن کرده ای روی همه لحظه هایم ,

بعدازتو هیچ دلی دلم را نمی لرزاند ..

دلت قرص

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت ...

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی… ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

شعر مرحوم ژولیده به مناسبت نهم ربیع الاول عید الزهرا

 شعر مرحوم ژولیده به مناسبت نهم ربیع الاول عید الزهرا

آسمان غرق تمنّاست بیا کف بزنیم

باده در ساقر و میناست بیا کف بزنیم

جن و انس و مَلَک و حور و پری دست افشان

همره آدم و حوّاست بیا کف بزنیم

نوح با کشتی خود عازم بیت نبوی است

مو شکاف دل دریاست بیا کف بزنیم

در دل آتش نمرود به شادی است خلیل

جشن پیروزی گلهاست بیا کف بزنیم

کوری دیدۀ فرعون، عصا معجزه کرد

در کف حضرت موسی است بیا کف بزنیم

زنده هر مرده دلی باز به فرمان خداست

از دم گرم مسیحاست بیا کف بزنیم

در شب تاج گذاری عزیز زهرا

نوبت خندۀ مولاست بیا کف بزنیم

قاتل فاطمه امروز به درک واصل شد

روز خرسندی زهراست بیا کف بزنیم

مصطفی بوسه به رخسار حسینش زد و گفت

دل من واله و شیداست بیا کف بزنیم

ناز شصت ابو لؤلؤ که پس از آن همه غم

شادمان زینب کبراست بیا کف بزنیم

دل شوریدۀ «ژولیده» از این طرفه حدیث

شاد از شادی زهراست بیا کف بزنیم