نت سیاه

 نماز عشق

 سر به کوه و سربه دشت و سر به صحرا می گذارم

                            سر به هر جایی که یارم خواست آنجا  می گــذارم

امر فرمودست تا من راه  صحــــــراها بگیـــــرم

                             تابع امر امیـــــــرم سر به صحـــــرا می گــذارم

واژه امیـــــــدواری در کــــلام من نگنجــــــــد

                              زندگی را نام دیگــــر مرگ کبــــری  می گذارم

ای که در تنهایـــــــــی من دست کوتاهم نگیری

                              مــی رسد روزی تو را من زار و تنهــــا می گذارم

قامتت بنما و آنگــــه خود تماشا کن که من چون

                                جان خود را زیــــــر پایت بی سر و پا می گذارم

هان که محـــــــرابم نمودی تا نماز عشق خـوانم

                                 من نماز عشق را بر روی زیبــــــــــا می گــذارم

در پی عشق تو باشم تا به تن جانـــــــــم بمانــد

                                  یا به کامـــی می رسم یا سر به سودا  می گــذارم

من نیـــــم عاشق بدین دار فنا واضــــــح بگویم

                                   دار دنیـــــا را برای اهل دنیــــــا می گـــــذارم

هر زمـــــان آید خیالت گـــو بفرمـــا در دل ما

                                    من در این کلبــــه را بر آشنا وا  مــــــی گذارم