غزلی زیبا از حافظ

چشم یاری
مــا ز یـــاران چـشــم یـــاری داشـتـیـم
خـود غـلــط بــود آنـچـه می پـنـداشـتـیـم
تــا درخــت دوسـتـی کــی بــر دهــــــد
حـالـیــا رفـــتــیــم و تـخـمـی کاشتـیـم
گـفــت و گـو آیـیـن درویـشــــــی نـبــود
ور نـه بـا تـو مــاجــــــــــــراها داشتـیـم
شیـوهی چـشـمـت فریـب جنگ داشت
مـا غـلـط کـــردیم و صـلــح انـگاشتـیــم
گـلـبـُن حـُسنــت نـه خـود شد دلـفـروز
مــا دم هـمـّــــت بـر او بـگـمـــاشـتـیـم
نـکـتــــهها رفـت و شکـایـت کس نـکـرد
جانـب حـُرمـت فـــــــــرو نـگــذاشـتـیــم
گفت : خـود دادی به مـا دل حـافـظـا !
مـا مـحـصـّـل بـر کـسی نـگـمـاشـتـیــم

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم آذر ۱۳۹۶ ساعت 12:37 PM توسط محمودرضا شکیبا
|
برای مشاهده کلیپ های گیتار اینستا گرام مارو فالو کنید : mahmodreza_shakiba