نت سیاه

 بر کــه تـــوان نهـــــاد دل تا زتـــو واستانمش؟

دست بـــه جان نمی رسد تا به تـو برفشانمش

بر کــه تـــوان نهـــــاد دل تا زتـــو واستانمش؟

قــــوت شـــــرح عشق تو نیست زبان خامه را

گـــــرد در امیـــــــد تو چنـــــد به سر دوانمش؟

ایمنی از خــــروش  من گــر به جهان در اوفتد

فـــــارغی از فغـــــان من گـر به فلک رسانمش

آه دریــــــغ و آب چشـــم ار چـــه موافـــق منند

آتش عشــــق آنـچنــان نیســت کـه وا فشانمش

هــــر که بپـــرسد ای فلان حال دلت چگونه شد

خون شد و دم به دم همی از مزه می چکانمش

عمـــر مـن است زلـف تـو بـو کـه دراز بینمش

جــان من است لعـل تو بو که بـه لب رسانمش

لـذت وقتـهــای خــوش قـــدر نــداشت پیش من

گـــر پس از این دمــی چنـان یــابم قدر دانمش

نیـــست زمــام کـــام دل در کــف اختیـــــار من

گـــر نه اجـــل فــرا رسد زین همه وا رهانمش

عشق تو گفتــه بــود هان سعدی و آرزوی من

بس نکنــــد ز عاشقــی تا زجهـــان جهـــانمش