غزلی دلنشین از هاتف اصفهانی

تقدیم به آن دوست مهربانی که نشان داد حاضر است در راه دوستی از جانش مایه بگذارد

بـــه حریــ--م خلــوت خـــود شبی چه شـود نهفتـه بخوانیم

بـــه کنــــار من بنشینــی و بــه کنـــ-ار خــــ-ود بنشانیـــم

مـن اگـــر چه پیـــرم و ناتــوان تو مــرا ز درگه خود مران

کــه گذشتــه در غمـت ای جـــوان همــه روزگــار جوانیــم

منــم ای بــرید و دو چشـــم تر ز فــــراق آن مـه نوسفـــر

بـــه مـــراد خـــود بـــرسی اگــر بـه مـراد خـود برسانیــم

چـــو بــــرآرم از ستــمش فغان گله سر کنم من خسته جان

بــــرد از شکــایت خـــــود زبــان بــه تفقـــدات زبــانیـــم

بـــه هـــزار خنجـــرم ار عیــان زنـد از دلـم رود آن زمـان

که نــــوازد آن مـــه مهـــربان بـــه یکی نگـــــاه نهانیـــم

ز سموم سرکش این چمن همه سوخت چون بر و برگ من

چـــــه طمــــع بــه ابـر بهـــاری و چه زیان ز باد خزانیـم

شــــده‌ام چــــو هاتف بینــوا بــه بــــلای هجـــر تو مبتـلا

نــرسد بــــلا به تـــو دلـــربا گــــر ازین بــــلا برهانیــــم