من استاده ام تا بسوزم تمام

شبی یـــــــاد دارم که چشمــــــــم نخفت          شنیـــدم که پروانـــــه با شمــــع گفت
که من عاشقـــم گــــر بســـوزم رواست          تو را گریـــه و سوز بــاری چراست؟
بگــفت ای هـــــوادار مسکیـــن مـــــن          برفت انگبیـــــن یـــار شیــــرین من
چـــو شیــرینـی از من بــــدر مـــی‌رود          چـــــو فرهـــــادم آتش به سر می‌رود
همــی گفت و هر لحظــه سیـــــلاب درد          فـــــرو می‌دویـــــدش به رخسار زرد
که ای مدعی عشـــق کار تــــو نیــست           که نه صبـــــر داری نه یارای ایست
تــو بگریـــزی از پیش یک شعــله خام           من استـــــــاده‌ام تـــا بســــوزم تمام
تــــو را آتش عشق اگر پـــــر بسوخت           مــــرا بین که از پای تا سر بسوخت
همــــه شب در این گفت و گو بود شمع           به دیـــــدار او وقت اصحـــاب، جمع
نـــرفته ز شب همچنـــــان بهـــــــره‌ای          که ناگــــــه بکشتش پــــری چهره‌ای
همـــی گفت و مـی‌رفت دودش به ســـر           همیــــن بود پایــان عشق، ای پســر
ره این است اگــــر خـــواهی آموختـــن           به کشتن فـــــرج یــابی از سوختــن
مکن گـــریه بر گـــور مقتــــول دوست           قـــل الحــمدلله کـــه مقبـــــول اوست
اگـــر عاشقـــــی ســر مشوی از مرض          چو سعدی فرو شوی دست از غرض
فـــــدائی نـــــدارد ز مقصـــــود چنــگ          وگـــر بر ســـرش تیر بـارند و سنگ
بــــه دریـــــا مـــــرو گفتمت زینـــــهار          وگـــــر می‌روی تن به طـــوفان سپار

پاورقی: تصویر خط نستعلیق ازسایت www.rahimionline.com انتخاب شده است